جدال سنت و مدرنیته در کافه ای در شمال(بخش اول)

شن ها را جمع کرده ام
میخواهم تندیسی از آب را
درون خشکی دل تو
چونان  برکه ای
میان کویر
نقش بزنم .
دار قالی را هر روز بنگر (آن کنج سایت)
تندیس ها  مکرراند
همین

صبح روز چهارشنبه  ، روز خوبی بود  ، جاده چالوس  پیچ هایش را  برای  چشمهای من  حفظ کرده بود . درخت ها  را دیده ای   گویا نسبی دارند  با  سبز ها  . استوار بر قامت  این سخره های دگم ایستاده اند و سایه  میپروانند و میشکافند میشکافند .   سنت در مواجه با این ریشه های جوان مدرنیته  چه می کند ؟
داغم میان این غبار رطوبت و مه و باران و پیچ های تند  ، تب دار شد .  مدرنیته بیچاره  ، چقدر باید جان بکنی تا قدری از این خاک را از آن خود کنی . انسان ها خاک ها  این دیار هستند  و چنان  با آب سنت سفت شده اند که سنگها را  نمیتوانی از تن تشخیص دهی .
جاده را  در کافه ای توقف  دادیم .  صبحانه خوردیم . و قدری بجای خط های ممتد جاده  درخت های  ممتد  کوه ها  را نظاره گر شدیم .  صحبت راه شد جاده را از کلاردشت انداختیم   و کمی پیچ را بیشتر جاده را جنگلی تر و  راه را تنگ تر کردیم .  خسته بودم از فکر این همه ریشه  که چنان راه را میبستند و خسته از این همه بی خوابی .   کم کم رسیدیم جای  میان جنگل و دریا .
کمی ماندیم سیل نگاه هایمان را سوی مکان  روان کردیم و خود را کمی استراحت دادیم . من در فرود از پیچ های آسمانی و فکرهای  زمینی هلو گاز زدم و خیالم میگفت سهراب چه تنگ نظر بودی  گاهی زندگی هلوی است که از حیات باز میداری و  گاز میزنی تا مغزش عریان شود .  سیب خوب بود اما خوب  ، گزینه های دیگری هم هست برای عریانی .
بگذریم
امان به آب ندادیم  تا آرامش  را بر آن دیدیم   یک  تن پیرهن شدیم و یک  پا لخت پریدیم .  دریا گویا شادمان شد از تلاتم  ما ، خودش را  تند تند سوی ساحل می کشاند .  ما نیز غرق این جنگ  بی هیچ سلاحی خود را  در خون  زلال  و روشن و آبی خود  سیال رها میکردیم . چه کار زاری بود تنمان میسوخت و  دلمان به تب و تاب بود . گویا دریا از آن ما شده بود نه ما از آن دریا .
من همیشه در این کار زار طرف ساحل را داشتم  و با دریا ستیزه میکردم .  صدفها را  از میان  این آبی  بنیان کن نجات میدادم
به خیالم چقدر نیروی انقلابی بودم و چه اندازه وسعت دیدم وسیع بود . چند روزی بیش تر نگذشت که واقعیتی تلخ تمام ظرفیت گوشهایم را به اشغال خود در آورد .    روزهای آخر  بود صدفی مرا شب هنگام سوی خود کشاند و گفت :  بگذار  ما در این اسارت و جنگ بمانیم  ما شیفته این زندان شده ایم . آزادی ما مرگ ماست  و من چه شباهتی دیدم بین این صدف ها ی عاشق غرق شدن و اسیر ماندن و انسان های که هر روز  دور برم میبینم .
و چه جالب بود میانه کار زار  ساحل و دریا این دوستان  عاشق جنگ ،  انسان ها طعم آزادی را با تن هایشان  به چشمهای یکدیگر  می نشاندند .
ندای  از درونم فریاد میکشید  اینقدر ساده نباش
معنای آزادی میان این تعابیر و تصاویر گم شده است. آزادی  چونان مادری شوی از دست داده  یا چونان پدری فرزند از کف داده  سیاه پوش  خود است . یا بهتر بگویم  چونان نسلی بر آمده از جنگ  ، آزادی هم دنبال هویت تازه خود است . او مانده میان سنت و مدرنیته  و میخواهد  در این جنگ بیطرفانه معنای نوی برای ابراز وجود یابد .  او خسته شده است از تعبیر های وصله دار  و تصویر های مارک دار او در پی برند خود است چیزی فرای  نوک بینی های انسان های  چارچوب دار که خط قرمز خود را  آرزوی خود کرده اند و  جاده را مقصد دار میخواهند .
دوست من، من اینگونه فکر میکنم  که حقیقت  جاده ایست بی مقصد . مختصات مشخص و میزان و مقیاسی واضح ندارد . بگذار سیالیت این قانون نسبیت انیشتن چشم تو را و مرا به سوی جاده ای که بیش اش  از کمی که پشت سر است باز کند .
همین

پی نوشت :  روز های در سفر ادامه دارد . بیشتر خواهم نوشت از سفر ،نوشتارم  مزاجتان را طعم گس  نبخشد .